Dus toch

Eerste blindgeborene:  'Blijf zitten! -We moeten wachten, wachten - We weten niet aan welke kant de brede rivier ligt en rondom het gesticht zijn er overal moerassen. We moeten wachten wachten, wachten... Hij komt wel terug, hij moet wel!' Maurice Maeterlinck, De blinden Bebuquin | Toneelhuis Een hoogbejaarde priester zorgt voor twaalf blinde mensen, mannen, vrouwen, oud en jong. Een jonge vrouw draagt een zuigeling. Ze dragen dikke vale kleren en zitten te wachten met hun ellebogen op de knieën. Sommigen jammeren. De mannen horen de oude vrouwen bidden. Ze vragen zich af waar de priester is gebleven. De oudste blinde vrouw denkt dat de priester moe was en even bij hen is komen zitten. "Ik denk dat hij nu brood en water is gaan zoeken." De jongste blinde vrouw zegt: "Hij nam mijn handen in de zijne toen hij wegging, en ze trilden alsof hij bang was. Daarna heeft hij me een kus gegeven." Langzaam dringt het tot de blinden door dat de priester ...

"Je bent niet meer. Je zelf is er niet meer. Je bent buiten de tijd. Hoe leg ik het uit als ook de uitleg vast zit in de tijd? Eens vertelde mij een man uit een ver land dat daar als iemand omkomt in een oorlog van hem wordt gezegd; 'Hij is gevallen'. En zo ook jij: je bent gevallen uit de tijd." David Grossman, Uit de tijd vallen Cossee, Amsterdam Een hartverscheurend relaas van een lopende man die rouwt om zijn zoon. Daarmee begint het boek. De man moet lopen, de vrouw probeert hem ervan te weerhouden: 'Ga niet terug daarheen, keer niet weer naar die dagen, kijk niet achter je'. De man gaat. De stadschroniqueur ziet alles gebeuren en schrijft het op.  De man houdt van zijn vrouw, bezingt haar ronde zachte armen. Maar het kan niet langer zo. Man:  Het kan niet langer dat wij, dat de zon, dat de klokken en de winkels, dat de maan, de verliefde paren, dat bomen in de lanen groen worden,  dat bloed in de aderen, dat lente en he...