Dus toch

Eerste blindgeborene:  'Blijf zitten! -We moeten wachten, wachten - We weten niet aan welke kant de brede rivier ligt en rondom het gesticht zijn er overal moerassen. We moeten wachten wachten, wachten... Hij komt wel terug, hij moet wel!' Maurice Maeterlinck, De blinden Bebuquin | Toneelhuis Een hoogbejaarde priester zorgt voor twaalf blinde mensen, mannen, vrouwen, oud en jong. Een jonge vrouw draagt een zuigeling. Ze dragen dikke vale kleren en zitten te wachten met hun ellebogen op de knieën. Sommigen jammeren. De mannen horen de oude vrouwen bidden. Ze vragen zich af waar de priester is gebleven. De oudste blinde vrouw denkt dat de priester moe was en even bij hen is komen zitten. "Ik denk dat hij nu brood en water is gaan zoeken." De jongste blinde vrouw zegt: "Hij nam mijn handen in de zijne toen hij wegging, en ze trilden alsof hij bang was. Daarna heeft hij me een kus gegeven." Langzaam dringt het tot de blinden door dat de priester ...

I'll push you "Ik mag dan niet in staat zijn om zelfstandig te eten, te douchen of naar de wc te gaan, ik mag dan niet in staat zijn om mijn dochter te knuffelen, over te gooien met mijn jongens of de hand van mijn vrouw vast te houden als we bij zonsondergang over het strand wandelen, maar vandaag, door de kracht, liefde en opoffering van anderen, heb ik een berg beklommen, " Patric Gray en Justin Skeesuck, I'll push you Ark Media, Heerenveen                                                                                                                                          De titel is niet vertaald, het boek wel. Justin Skeesuck...

"Wat hebben wij met Pakistan te maken? We zijn hier geboren. Onze voorvaderen ook. We hebben als broeders in uw midden gewoond." Imam Baksh kon niet verder praten. Meet Singh nam hem in zijn armen en begon te snikken.  Kushwant Singh, Trein naar Pakistan Hollands Diep, Amsterdam Trein naar Pakistan grijpt je naar de keel. Ik deed het boek dicht en huilde. Kushwant Singh beschrijft in Trein naar Pakistan de belevenissen in het kleine Indiase dorp Mano Majra aan de grens met Pakistan. Als de Engelsen weg zijn valt het land uiteen. De moslims trekken naar Pakistan en de hindoes naar India. Sikhs, hindoes en moslims leefden eeuwenlang in vrede samen. De grootste bedreiging voor Mano Majra was de rivier. Die kon in natte tijden ver buiten zijn oevers treden. Het ritme van de mensen in Mano Majra wordt bepaald door de trein. Voordat het licht wordt geeft de posttrein twee lange fluitsignalen. Ogenblikkelijk wordt heel Mano Majro wakker. Als in de avond de goederen...

Nee geen muziekblog, maar dit is de reikwijdte als je een Engelstalige ondertiteling maakt onder een misselijkmakend fragment uit 'De laatste Downer', een documentaire die de Evangelische Omroep uitzond in 2016.  Het is het fragment waarop iemand van het RIVM op een groot groen bord uitrekent hoeveel een mens met Down kost. Renate Lindeman, moeder van twee dochters met downsyndroom en woonachtig in Canada, zette er een Engelse ondertiteling  onder een deelde het op twitter. Nu is het inmiddels door honderdduizenden mensen bekeken. Het fragment is zeer tendentieus. Sjoerd, een jongen met Down, staat erbij en hoort dat hij de samenleving per jaar 48.000 euro kost. “Wow”, zegt-ie. “Jaha”, zegt de presentator, “jij bent een dure jongen.” Het lijkt er op dat de presentator en de man van het RIVM denken dat Sjoerd het toch niet snapt, maar daar zou ik niet voetstoots van uit gaan. Afgezien van het feit dat een bedrag van 48.000 euro peanuts is vergeleken bij wat er aan...

Column van Bonneux is tendentieus “Alle mensen zijn erg vriendelijk”, zegt mijn zoon met downsyndroom met glunderende ogen. Hij leegt zijn broekzakken en er komt een bedrag van 89 euro uit. Het is december en hij ging de adressen langs waar hij wekelijks de Spotta folders bezorgt, om ze fijne feestdagen te wensen. Hij is op dat moment 15 en zit op het vso. Daarvoor zat hij acht jaar op een gewone basisschool. Geschiedenis was zijn favoriete vak. Het prachtige geschiedenisboek van En toen en Nu ligt standaard op zijn bureau. Ik durf te stellen dat mijn zoon net zoveel van de canon weet als de gemiddelde Nederlander. Én hij heeft leren lezen en schrijven. Nu hij in een beschermde woonvorm woont kunnen we whatsappen. Hij kost de samenleving geld. Maar dat doen mensen in de bijstand ook. Hij hangt weleens aan mijn arm. Ik zei ooit : “Hou daar eens mee op, straks groei ik nog krom”. Hij antwoorde: “Ik niet, mama, ik heb steunzolen.” We houden van dit kind, we lachen met d...

Hij legde een harige jas om haar blote schouder. Ze rook verschroeide dierenharen, opgedroogd zweet en trok de jas steviger om haar bruidslingerie. De man glimlachte.   Je mag mee in mijn vurige wagen, kom je?   Marieke van Meijeren, Een hemel zonder schroeven Mozaïek, Utrecht Wie wil dat niet; gaan zoals Elia, met vurige wagens naar de hemel zonder te hoeven sterven. Heerlijk lied is dit . In de hoofdstukken Aarde, Lucht, Water en Vuur lezen we over de jonge Maria die met haar man terug in Nederland is na een periode in Congo, afwisselend met de oude Maria die haar geliefde Aron moet begraven. Maria is creatief en maakt samen met haar zoon Seth een grafsteen voor haar man van wie ze heel veel heeft gehouden. Je proeft uit het boek dat Aron een lieve geduldige man moet zijn geweest want Maria was geen makkelijke vrouw.  De jonge Maria worstelt met haar herinneringen uit Congo en Rwanda. Haar zoon Seth is nog maar een baby van zes weken wanneer ze opge...

Geachte Mr. Knightley Heb ik u ooit verteld hoe ik heet? Toen ik vijf dagen oud was heeft mijn moeder me in een steegje achter gelaten. Iemand heeft me toen naar de brandweerkazerne in Rogers Park gebracht en me overhandigd aan een zekere kapitein Moore. Toen de maatschappelijk werker van de Raad voor de Kinderbescherming me kwam ophalen, schreef ze Samantha Moore op de formulieren. Katherine Reay, Geachte Mr. Knightley Kok, Utrecht Samantha Moore heeft een slechte jeugd gehad, werd van pleeggezin naar pleeggezin gesleept tot ze werd opgenomen in Grace House waar pater John de scepter zwaait. Daar is ze minder ongelukkig dan in de diverse pleeggezinnen. Pater John regelt voor Samantha een stichting die voor haar een opleiding kan betalen inclusief huisvesting. De enige voorwaarde is dat ze de directeur van de stichting persoonlijke brieven schrijft waarin ze verslag moet doen van haar vorderingen. Samantha mag hem schrijven alsof het een dagboek is. Zijn naam is Mr. George...