Dus toch

Vandaag heb dan toch maar onze oprit sneeuwvrij gemaakt. Ik heb deze ijzig koude dagen enorm veel respect voor de kranten-bezorgers. Vandaar. Toen ontsproot er ineens een limerick uit mijn pen: Een postbode uit Bergen op Zoom maakte een sliding! Echt niet gewoon! Hij brak toen zijn been, en ik heel gemeen veegde toen mijn eigen straatje schoon. Vorige week moest ik surveillance lopen in een mavo 2 klas. En wat had ik te doen met de allochtone leerlingen in dat klasje. Ze zaten zonder uitzondering te blokken op allerhande Nederlandse uitdrukkingen, zoals: Je eigen straatje schoonvegen Steen en been klagen Je op glad ijs begeven De kat uit de boom kijken De hond in de pot vinden enz. "Goed gebekt", heet het boekje, en o, wat moet dat moeilijk zijn als het Nederlands niet je moedertaal is. Respect dus vandaag van mij voor de krantenjongens, en voor de jongens en meiden op school die thuis Turks of Marokkaans spreken en zich op school een boek vol Nederlandse ui...

Pfffff, het lijkt echt op trekken aan een dood paard. Vanavond op gesprek geweest op de school van Daniël, om zijn handelingsplan voor het tweede deel van dit schooljaar te bespreken. Je mag hopen dat een VSO school al vele jaren gewend is met handelingsplannen te werken. Nochtans lag er voor mijn zoon geen plan. Eigenlijk was het dus een beetje gepraat in de ruimte. En ik heb er een vervelend gevoel bij. Ben ik nou zo'n rotmoeder, of ligt het aan de school. Meer en meer kom ik erachter dat we op een reuze manier langs elkaar heen praten. De VSO school leidt op naar werk. Ik ben reuze blij dat Daniël op de woensdagmiddag een baantje heeft bij de drukkerij. Daar mag hij papier in de versnipperaar doen, brieven in enveloppen stoppen, etc.. Hij doet er werkervaring op, discipline, en hij verdient er wat mee. Super. Maar mag mijn kind zich op school ook wat breder ontwikkelen? Er hangt inmiddels een digitaal schoolbord in de klas. En ik verzucht: laat ze het jeugdjournaal zien en pra...

Nee, ik ga niet altijd over mijn zoon met Down schrijven. Ik ga ook geen namen van scholen of namen van bedrijven noemen. Maar ik ga laten zien dat je deuren kunt openen waar anderen ze dichtdoen. Omdat we ontvreden waren over het handelingsplan voor mijn zoon, had ik een gesprek  met de leerkracht aangevraagd. Daniël zit op het Voortgezet Speciaal Onderwijs (VSO) Van mij geen kwaad woord over de school. Lesgeven aan leerlingen met een IQ onder de 70 is geen sinecure. *Respect.* Goed, mijn dochter en ik hebben gesproken met Daniëls leerkracht en de orthopedagoog van de school. Na een tijdje vroeg de orthopedagoog ons: "Waar zien jullie Daniël als hij 20 is." Wij zeiden dat we Daniël dan betaald werk zien doen in de zachte sector, bijvoorbeeld in de keuken van een verpleeghuis. "Dan verschillen we daarover van mening", zei de orthopedagoog, "Maar daar moeten we over in gesprek blijven." Daniël is nu 15 en mag nog vijf jaar naar het VSO. Nu al gaat de ...

Zo Sinterklaas is weg en de verjaardagen voorbij. Voordeel van decemberfeestjes is dat je koelkast niet hoeft uit te puilen. De buitentemperatuur is prima om je spullen koel te houden. Mijn zoon en dochter zijn een dag na elkaar jarig dus het is voor elk twee dagen feest. We zijn inmiddels vele kaartjes, cadeautjes en bloemen verder. En weer een ervaring rijker die in mijn hoofd blijft hangen. Het was gezellig, we hebben allemaal leuk zitten kletsen behalve Daniël die 15 werd en het syndroom van Down heeft. Hij zat in stilte te genieten. Een stel pubermeiden die voor mijn dochter kwamen, speelden en kletsten met mijn nichtjes en neef. Niemand sprak met Daniël. Ik ben al twee keer naar een cursusavond geweest onder de titel 'Natuurlijk een Netwerk.' Hoe maak je een netwerk om je kwetsbare kind. Keihard werd duidelijk dat Daniël wel een lieve zus en ons als ouders heeft. Ook aardige professionals, zoals de fysiotherapeut, de gymjuf, de muziekdocent, enz. Maar wat pijn...

De Zichtbare Schakel ...Ik was even op het verkeerde been gezet.... Als de dagen korten proberen de winkeliers de sfeer te verhogen met muziek, lichtjes en versieringen. Zodoende is het best gezellig in de stad. Laatst stonden voor de Albert Hein statafels met folders en daarbij een paar dames die het winkelend publiek aanspraken. Ik merkte dat er geen sprake was van verkooppraatjes. Er hing een gezellige sfeer. Je zag de mensen in alle rust met elkaar praten. Ik werd ook aangesproken en mijn eerste reactie was terughoudend. Je denkt toch dat iemand je iets wil verkopen. Heus het kan best een goed doel zijn, maar altijd zet je je schrap. Je neemt je voor jezelf niet te laten overreden tot het nemen van een besluit waarover je later spijt hebt. Maar dit was anders, deze mevrouw vroeg me of ze iets mocht vertellen over de Zichtbare Schakel. Ik luister gedwee en mijn sympathie steeg naamate ik meer vernam. "Kent u mensen in uw buurt die zorg nodig hebben? Misschien kent u iem...